Πληροφορίες για Λάμπη

Προτάσεις

Καλώς ήλθατε στην ιστοσελίδα της Περιφέρειας Κρήτης. Ο νέος θεσμός της αιρετής περιφέρειας είναι πραγματικότητα. Ένας θεσμός που μπορεί να εμβαθύνει την τοπική δημοκρατία, να απελευθερώσει τις τοπικές δυνάμεις, να βελτιώσει την εξυπηρέτηση των πολιτών, να καθιερώσει θεσμούς διαφάνειας και λογοδοσίας και ταυτόχρονα να διεκδικήσει περισσότερα από το επιτελικό κράτος προς όφελος των τοπικών κοινωνιών. Σε αυτό τον θεσμό πιστεύουμε, αυτό το θεσμό υπηρετούμε. Με όρεξη για δουλειά, με όραμα και γνώμονά μας το συμφέρον των συμπολιτών μας και του τόπου μας. Από την πρώτη μέρα δρούμε ενωτικά με σκοπό να καλλιεργήσουμε το πνεύμα της περιφερειακής συνείδησης και του συγκρητισμού. Καταβάλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια για τη μείωση των ενδοπεριφερειακών ανισοτήτων.

γίνονται καθημερινά ανά τον κόσμο. Η ανακαίνιση τις περισσότερες φορές είναι μια διαδικασία, η οποία έχει ένα σημαντικό κόστος, το οποίο κανείς δεν μπορεί να γλιτώσει, καθώς η ανακαίνιση προϋποθέτει νέα υλικά, καινούρια αντικείμενα τα οποία θα πάρουν την θέση των παλιών, στην ανακαίνιση η προσωπική εργασία μειώνει τα έξοδα

στην Αθήνα μπορείτε να βρείτε σχετικά εύκολα. Το κτήμα γάμου astra club είναι διαμορφωμένο με τέτοιο τρόπο που η γαμήλια τελετή που θα κάνετε σε αυτό να σας μείνει αξέχαστη, το κτήμα γάμου μας είναι υψηλών προδιαγραφών, κτήμα γάμου astra club για απεριόριστη θέα

και μετακομίσεις γίνονται συνεχώς, μεταφορές με ιχ μεταφορές με μεταφορικές εταιρείες όμως γίνονται καθημερινά όταν για παράδειγμα μετακομίζουμε το σπίτι ή την εταιρεία μας, μεταφορές πανελαδικώς με αξιόπιστία μόνο στην μεταφορική εταιρεία metaforiki-panelladiki.gr. Μεταφορές όμως πάντα με ασφάλεια

Πληροφορίες για Λάμπη

 

λαμπη
Η πιθανότερη εκδοχή για την ονομασία της είναι αυτή που υποστηρίζει ότι οφείλεται στην εκκλησία της «Παναγίας της Λαμπηνής».

Πρόκειται για σταυροειδή βυζαντινό ναό, με τρούλο, τοιχογραφημένο, στην κόγχη του ιερού του οποίου αποκαλύφθηκε, τη δεκαετία του 1950, τοιχογραφία της Θεοτόκου, που φέρει την επιγραφή: «Η ΛΑΜΠΗΝΗ».

Η Λαμπηνή υπήρξε, κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, έδρα της Επισκοπής Λάμπης, η οποία περιελάμβανε τις Επαρχίες Αγίου Βασιλείου και Αμαρίου, στις οποίες αργότερα προστέθηκε και η Επαρχία Σφακίων. Λάμπη ονομαζόταν, κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, και η περιοχή της Επαρχίας Αγίου Βασιλείου.

Tο Ολοκαύτωμα της Λαμπηνής

Στην εκκλησία της «Παναγίας της Λαμπηνής» γράφτηκε, κατά το τελευταίο έτος της Ελληνικής Επανάστασης, δηλ. το 1829, μια τραγική σελίδα της ιστορίας. Συγκεκριμένα, σε μια επιδρομή των Τούρκων, στις 20 Ιανουαρίου 1829, ημέρα Κυριακή, εορτή του Οσίου Ευθυμίου, όταν οι κάτοικοι του χωριού βρίσκονταν ανυποψίαστοι στην εκκλησία και παρακολουθούσαν τη θεία λειτουργία, οι Τούρκοι μπήκαν μέσα στην εκκλησία και έσφαξαν όλους τους άντρες και στη συνέχεια τους έκαψαν.

Τα γυναικόπαιδα, που ήταν μέσα στην εκκλησία και όσα άλλα είχαν βρεθεί στα σπίτια τους, τα οδήγησαν στο Ρέθυμνο και στη συνέχεια τα πούλησαν στα σκλαβοπάζαρα. Τον παπα-Παναγιώτη δεν τον έσφαξαν, αλλά τον μετέφεραν και αυτόν στο Ρέθυμνο, όπου την άλλη μέρα ταλαιπωρημένος, κακοποιημένος και εξουθενωμένος πέθανε μέσα σ' ένα Τζαμί, «στη Σοχώρα», στο οποίο τον έσυρε ένας Χότζας, ελευθερώνοντάς τον από το αγριεμένο πλήθος των αλλόθρησκων, γιατί τον λυπήθηκε.

Αρχηγός της επιδρομής ήταν ο Αλμπάνης, απόγονος Ενετών φεουδαρχών οι οποίοι είχαν αλλαξοπιστήσει. Ο Αλμπάνης, που ήταν μεγάλος γαιοκτήμονας, διατηρούσε αρχοντικό στη Λαμπηνή, το οποίο σώζεται και μεγάλη περιουσία όχι μόνο στη Λαμπηνή, αλλά και στο Πέραμα και στην Αγία Τριάδα και στην περιοχή, που σήμερα εξακολουθεί να φέρει το όνομά του, «του Αλμπάνη το Μετόχι». Εξαιτίας της Ελληνικής Επανάστασης, ο Αλμπάνης, όπως και πολλοί Τούρκοι της περιοχής, είχε εγκαταλείψει τη Λαμπηνή και κατοικούσε στο Ρέθυμνο, από το οποίο με το ασκέρι του εξορμούσε εναντίον των ανυπότακτων χωριών. Οι κλεισμένοι μέσα στην εκκλησία είχαν και ένα μικρό αριθμό όπλων, άχρηστων στην ουσία, γιατί η εκκλησία δεν είχε τα σημερινά παράθυρα και τα μοναδικά ανοίγματά της ήταν η πόρτα και οι φεγγίτες του τρούλου. Παρ' όλα αυτά, είναι μαρτυρημένο ότι πρόβαλαν αντίσταση και ότι αντάλλαξαν πυροβολισμούς με τους Τούρκους, από τους οποίους σκοτώθηκαν δυο-τρεις Τούρκοι.

Οι Τούρκοι καλούσαν τους Χριστιανούς να παραδοθούν, αλλά συναντούσαν την άρνησή τους. Και τότε μεταχειρίστηκαν τον εξής τρόπο, για να τους εξαναγκάσουν σε παράδοση. Βουτούσαν σε λάδι πανιά, τα άναβαν και τα έριχναν μέσα στην εκκλησία από τους φεγγίτες του τρούλου. Στη συνέχεια έβαλαν φωτιά και στην πόρτα της εκκλησίας και μπήκαν μέσα. Στη Λαμπηνή έχουμε μια μισοτελειωμένη λειτουργία, όπως και στην Κωνσταντινούπολη.

Μια καλόγρια - γιατρός από τη Λαμπηνή

Η επανάσταση του 1821 βρήκε στο ερειπωμένο σήμερα μοναστήρι του Αγίου Χαραλάμπους, στα Σφακιά, μια καλόγρια από τη Λαμπηνή, που το μοναστικό της όνομα ήταν Μαγδαληνή. Οι πληροφορίες για την καλόγρια αυτή διασώθηκαν, απ' όσα αναφέρει γι' αυτήν ο Επίσκοπος Ιεροσητείας Γρηγόριος Παπαδοπετράκης, στο βιβλίο του: «Ιστορία των Σφακίων», που πρωτοεκδόθηκε στην Αθήνα, το 1888 και ανατυπώθηκε και πάλι στην Αθήνα, το 1971 και από δυο παραδόσεις, που είναι καταχωρημένες στο αρχείο του γνωστού Ρεθεμνιώτη λαογράφου Παύλου Βλαστού, τις οποίες παραθέτει ο Νίκος Ψιλάκης στο βιβλίο του: «Μοναστήρια και Ερημητήρια της Κρήτης». Σύμφωνα με τις πληροφορίες αυτές, η Μαγδαληνή αναγκάστηκε να φύγει από τη Λαμπηνή, γιατί την ήθελε για γυναίκα του ο Αχμέτης Αλμπάνης, που κατοικούσε στη Λαμπηνή και ήταν λεπρός. Ο Αχμέτης ήταν αδελφός του Οσμάν Αλμπάνη, του «αιμοβόρου εσπέχη», που κατοικούσε στο Ρέθυμνο.

Η Μαγδαληνή διδάχθηκε τα γράμματα και τις ιατρικές γνώσεις από ένα γέροντα μοναχό, ο οποίος ήταν πρακτικός γιατρός και είχε στην κατοχή του κάποιο ιατροσόφιο, το οποίο μετά το θάνατό του κληρονόμησε η Μαγδαληνή. Σε όλη τη διάρκεια της επανάστασης, αλλά και μετά απ' αυτήν, στη Μαγδαληνή κατέφευγαν οι άρρωστοι και οι πληγωμένοι, για να τους θεραπεύσει και να περιποιηθεί τις πληγές τους, καθώς, όπως αναφέρεται, είχε και χειρουργικές γνώσεις.

Με τη Μαγδαληνή συνδέεται και η αποχώρηση των Τούρκων από μια επιδρομή στα Σφακιά, γιατί, όταν οι Τούρκοι τη συνέλαβαν και την επίεζαν να τους υποδείξει σε ποιο μέρος έχουν καταφύγει οι Σφακιανοί επαναστάτες, τους απάντησε παραπλανητικά, ότι πριν από μια μέρα έφυγαν από τα Σφακιά, για να επιτεθούν στο Ρέθυμνο και στις ανατολικές επαρχίες, με αποτέλεσμα οι Τούρκοι να εγκαταλείψουν τα Σφακιά και να γυρίσουν στα μέρη τους, για να προστατεύσουν τα σπίτια τους και τις οικογένειές τους. Με τη Μαγδαληνή επίσης συνδέεται το οδυνηρό καθήκον της φροντίδας για τους νεκρούς, μετά τη μάχη του Φραγκοκάστελλου, στις 18 Μαΐου του 1828. Η Μαγδαληνή ήταν εκείνη που φρόντισε για την περισυλλογή των πτωμάτων, την ταφή των νεκρών και την καύση των πτωμάτων των Τούρκων. Η Μαγδαληνή είναι επίσης εκείνη, η οποία αναγνώρισε το ακέφαλο πτώμα του Χατζή Μιχάλη Νταλιάνη και αφού φρόντισε να βρει και το κεφάλι του, που οι Τούρκοι το είχαν μεταφέρει στο Καψοδάσος, το έθαψε στον περίβολο του έρημου σήμερα μοναστηριού.

Αγωνιστές στις Κρητικές Επαναστάσεις 1866-1898

Η Λαμπηνή, και μετά το Ολοκαύτωμα, δεν απουσίασε από τις αλλεπάλληλες Κρητικές Επαναστάσεις, οι οποίες είχαν ως αποτέλεσμα αρχικά την Αυτονομία και στη συνέχεια την Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα. Ως επώνυμοι αγωνιστές αυτής της περιόδου, από τη Λαμπηνή, έχουν καταγραφεί ο Ηλίας Απανωμεριτάκης και ο Ιωάννης Περράκης, ο οποίος όμως αναφέρεται ως Περακάκης.

Εθελοντές στο Μακεδονικό Αγώνα 1903-1908

Καταγραμμένος εθελοντής οπλίτης στο Μακεδονικό Αγώνα, από τη Λαμπηνή, ήταν ο Σηφάκης Μιχαήλ του Ιωσήφ, ο οποίος όμως αναφέρεται ως Σεμιτσακός Μιχαήλ, που σκοτώθηκε στο Μοναστήρι. Καταγραμμένος εθελοντής οπλίτης ήταν επίσης ο Φουράκης Εμμανουήλ του Παναγιώτη, ο οποίος έλαβε μέρος στο Μακεδονικό Αγώνα και είχε την τύχη να επιστρέψει ζωντανός. Από επιστολή της ιστορικής αυτής περιόδου (αρχείο Γεωργίου Περπιράκη) προκύπτει ότι εθελοντής οπλίτης ήταν και ο Αντωνογιαννάκης Μάρκος του Ιωάννη, ο οποίος όμως αναφέρεται ως Κάβος και ο οποίος είχε επίσης την τύχη να επιστρέψει ζωντανός.

Εθελοντές στους Βαλκανικούς Πολέμους 1912-1913

Εθελοντής οπλίτης ήταν ακόμα ο καταγόμενος από τη Λαμπηνή Περάκης Κωνσταντίνος του Μάρκου, ο οποίος κατετάγη στον ελληνικό στρατό και τραυμα¬τίστηκε θανάσιμα, στην ευρύτερη περιοχή των Ιωαννίνων και συγκεκριμένα στο Μπιζάνι, στις 20 Φεβρουαρίου 1913, την προηγούμενη δηλαδή της απελευθέ¬ρωσης των Ιωαννίνων, από τον ελληνικό στρατό.

Συμμετοχή στους Βαλκανικούς Πολέμους, τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, την Εκστρατεία της Μικράς Ασίας και το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο 1912-1941

Η Λαμπηνή, και πριν αλλά και μετά την Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα, είχε τους αντιπροσώπους της σε όλους τους απελευθερωτικούς και αμυντικούς πολέμους της πατρίδας μας, που ήταν οι επίστρατοι των αντίστοιχων ηλικιών. Καθένας απ' αυτούς έγραψε τη δική του προσωπική ιστορία και έζησε τη δική του προσωπική οδύσσεια. Τα Διπλώματα απονομής αναμνηστικών μεταλλίων, τοποθε¬τημένα αλλού σε περίοπτους και αλλού σε ιδιαίτερους, προσωπικούς χώρους των σπιτιών, μαρτυρούν τους πολέμους ή και τις μάχες στις οποίες έλαβαν μέρος.

Εθελοντές στη Μάχη της Κρήτης το 1941

Μόλις οι Λαμπηθιανοί πληροφορήθηκαν την πτώση των Αλεξιπτωτιστών, πολλοί από αυτούς άοπλοι ή οπλισμένοι με γεωργικά εργαλεία, κυρίως τσεκούρια, κατευθύνθηκαν αυθόρμητα και ανοργάνωτα προς το Ρέθυμνο. Όπλα δεν τους εδόθηκαν και επέστρεψαν στο χωριό, χωρίς να εμπλακούν στα γεγονότα. Ένοπλοι ήταν ο Γεώργιος Αντωνακάκης, ο οποίος έφερε πιστόλι, που σύμφωνα με μια μαρτυρία είχε μια μόνο σφαίρα, ο Δημήτριος Απανωμεριτάκης, ο οποίος έφερε πιστόλι και τουφέκι και ο Μιχαήλ Σηφάκης, ο οποίος έφερε τουφέκι. Εννοείται ότι τα παραπάνω όπλα ήταν πατρογονικά κειμήλια.

Οι μόνοι που ενεπλάκησαν στα γεγονότα, σύμφωνα με τη μαρτυρία του επιζώντος Δημητρίου Ιωάννη Απανωμεριτάκη, στον οποίο μάλιστα έχει απονεμηθεί Μετάλλιο Τιμής, για τη συμμετοχή του στη Μάχη της Κρήτης, ήταν ο ίδιος και ο Μιχαήλ Γεωργίου Σηφάκης. Οι παραπάνω έφθασαν μέχρι την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, το νεκροταφείο των Περιβολίων, έλαβαν μέρος στη μάχη, η οποία έφθανε πλέον προς το τέλος της και, με τη βοήθεια και άλλων συμπολεμιστών τους, συνέλαβαν πέντε Γερμανούς, τους οποίους οδήγησαν και παρέδωσαν στο Σταθμό Χωροφυλακής Σπηλίου.

Πηγή: agios-vasilios.gr